.

'Kış Bahçesi', 'Winter Garden', 2011,

Etiketler: 'Kış Bahçesi', 'Winter Garden'

'Kış Bahçesi', 2011

Kış Bahçesi, fotoğraf, naylon, kırmızı bant, plastik çerçeve camı, çay bardağı, şişe, pipet, masa, şekerlik, tuzluk, peçetelik, tente, çiçekçi, çiçek, vazo, saksı, plastik çiçek, lamba, oturan-yürüyen insan, sandalye, plastik, bardak, ağaç, kağıt, gazete, araba, bina, gökyüzü, kasa, halka, tel, çivi den oluşan bir düzenlemedir.

'Wınter Garden', 2011

This ‘Winter Garden’ installation includes, photo, nylon, red tape, plastic frame glass, tea cup, bottle, pipette, table, sugar bowl, salt cellar, napkin holder, sun shade, florist, flower, vase, flowerpot, plastic flower, lamp,sitting&walking man, chair, plastic, cup, tree, paper, newspaper, car, building, sky, case, ring, wire and stud.

"SERGI" | GÜLÇİN AKSOY, GÖZDE İLKİN, YASEMİN NUR | Gallery Francoise Heitsch

Etiketler: sergi/exhibition

Die drei türkischen künstlerinnen gülçin aksoy, gözde ilkin und yasemin nur sind auch bekannt als das istanbuler künstlerkollektiv "atilkunst", das sich seit 2007 in gruppenaktionen und –ausstellungen sozial-politischen themen widmet. in ihrer ausstellung sergi bei françoise heitsch treten sie allerdings als einzelne positionen auf, jede mit ihrer eigens persönlichen arbeit.

gülçin aksoy (1965, samsun) bevorzugt plastik als material für ihre installationen und objekte. technisch gesehen ein dankbares und vielseitig einsetzbares material, doch auch seine charakteristiken vollenden seinen einsatz in sinnbild und metaphorik – veränderbar, biegbar, vergänglich, ein stellvertreter der allgemeinen zustände. in ihrer arbeit „wintergarten“ betont gülçin aksoy die ungemein schnelle optische und dimensionale veränderung des abbilds eines cafés in istanbul. mit plastikplanen wurde gegen witterung und kälte binnen minuten ein neuer raum geschaffen, der ort wurde verändert; veränderungen, die in der ganzen stadt auf unterschiedlichste art und weise stattfinden und die soweit gehen, dass man nach einem jahr eine bekannt geglaubte straße beinahe nicht wieder erkennt. das schlichte café liegt im stadtteil bostancı, erst staatlich, nun investieren private in den ort. man spürt die stetige veränderung der stadt, des stadtbildes, der inneren und äußeren umstände, das pulsieren des wandels, und dennoch besteht und übersteht eine konstante, die mentalität der stadt. die künstlerin thematisiert diese vergänglichkeit auch in ihrer fotoarbeit, auf der eine zigeunerin blumen in einer vase am straßenrand verkauft. es sind die von ihr täglich gesehenen orte und szenerien, die gülçin aksoy nach münchen transportiert. ihr gerichteter, beiläufiger blick auf die dinge, gespeichert und vermittelt in ihren arbeiten, deren abbild und sinnlichkeit nicht nur die seele des betrachters berührt, sondern als festes abbild im gedächtnis besteht.

gözde ilkins arbeiten bestehen aus verschiedenen materialien, die ihren alltag reflektieren und mit den problemen der sozialen atmosphäre ihres täglichen lebens identisch sind. die künstlerin (1981, kütahya) arbeitet mit zusammengefügten dingen, mit bildern, geschichten, fotografien, objekten und kleidern, die bestimmte situationen beschreiben, die gözde ilkin interessieren. sie überträgt ihre stickereien mit nadel und faden auf verschiedene kleider oder materialien und kreiert dadurch neue räume und neue dialoge, die über das potential neuer geschichten und materialien für wiederum neue produktionsprozesse verfügen. die geschaffenen formen und räume passen zu gözde ilkin, sie passt zu ihnen, doch erprobt sie bereits im nächsten schritt andere gewohnheiten und verhaltensregeln, wenn sie allem nur schon zu vertraut geworden ist. in ihrer vorstellung besteht die gezeigte raumschifftraktorenwelt, ein neuer ort, von ihr geschaffen und zur rast gebräuchlich, doch gemäß ihrem titel „eine anpassung wurde noch nicht erreicht“ nur ein raum des kurzen verweilens, auf dem sprung neues zu probieren, womöglich mit dem angestrebten ziel, die fremdheit irgendwann zu überwinden.

yasemin nur (1976, istanbul) bewegt sich ausschließlich im hier & jetzt. „organisierter hühnerstall der erwartungen“ erkort sie zum thema der ausstellung und bedient sich dafür an einem fundus an zufälligkeiten, d. h. alltagsdinge, die auf ihrem schreibtisch landeten, materialien, notizen und banale wichtigkeiten, die sie streiften und die allesamt in einem angelegten ordner landeten. thematisch passend oder zufällig sortiert und ausgesucht werden bestimmte solcher, für sie persönlicher erinnerungsstücke fotokopiert; eine vorgehensweise stellvertretend ihrer doktrin der spontanen unverfälschtheit eines immanenten wahrheitsgehaltes. das schnelle duplizieren einer wahrheit lässt keinen raum der verfälschung zu – eine art wertvolle wertlosigkeit. ein wertvoller inhalt der wahrheit, jedoch in wertloser manier reproduziert. yasemin nur interpretiert ihre gedanken, allgemeines gedankengut, wechselnde impulse, vorhersehbare verhaltensmanieren oder soziokulturelle tendenzen, die sich zwar ankündigen und gespürt, aber noch nicht gesehen werden können, geschweige denn

sichtbar sind.

FRANÇOISE HEITSCH GALLERY

amalienstr. 19

80333 münchen

t +49 (0)89 48 12 00

f +49 (0)89 48 12 01

fheitsch@francoiseheitsch.de

www.francoiseheitsch.de

öffnungszeiten:

di-fr: 14.00-19.00 uhr

sa: 12.00-16.00 uhr

Gülcin Aksoy ‚ (1965, Samsun) sergide sundugu isinde plastik malzeme kullaniyor. Plastik malzeme metafor olarak, Gülcin Aksoy’un fikrine cok uygun düsen bir malzeme. Durumun ve vaziyetin sanki bir vekili. Kis Bahcesi adli entelasyonunda Gülcin Aksoy Istanbul’un bir kahvesinin misali ile Istanbul;un hizli degisiminin plastik olanini sunuyor bize.

Plastik panolarla kisa zamanda yeni bir mekan gözümüzün önünde birden beliriveriyor.Bunun gibi sehir de surekli degisiyor. Degismeyen sey ise kalici olmayan, surekli devam eden uretimler.. Yol kenarinda satilan cicekler , gidip gelen insanlar, bütün bu semtin var ile yok arasi karakteristik imgelerinden olusan bu enstelasyonda bize sanki Istanbul’u canlandiriyor.

Gözde Ilkin (1981, Kütahya) calismalarini gündelik hayattan biriktirdigi malzemelerle kurgular. Evsel kumaslar üzerine dikerek gercelestirdigi isler, yeni imgelere ve diyaloglara yol acar. Sergideki isin adi, ´Vaadedilmis topraklar´ diyorki: ´ - Henüz tam adaptasyon saglanamamistir.´ Gezegen desenli bir kumas üzerine boya ve dikis ile kurgulanmis olan traktör ; yasanilan yere dahil olamamaya isaret eder. Gezegenle traktörün biraraya gelisi bizi sürrealist bir dünyaya kacirir. Birbirine dahil olamayan mekan ve nesne ile aciga cikan yabancilik acaba bir gün alt edilebilir mi?

Yasemin Nur’un (1976, Istanbul) isleri bugünden bahsediyor. Son 10 ay icinde calisma masasinin uzerinde dosyalarda toplanan her günün malzemesi bu sergi icin fotokopi ile cogaltiliyor. Böylece fotokopi ile bir hafiza elemani olusuyor ve Yasemin Nur bize onu bunca ay düsündüren ve ugrastiran mesgul eden konulari, bazen cok sahsi imgeleri bize bu basit metodun yardimi ile sunuyor. Bu calismada onu cok ilgilendiren net olmaktir. Bunu yapabilmek icin en münasip üretme aracini da bulmustur. Calisma tarzi , bize verdigi bir tur bu sayfalara bakma serbestligi, sanki sanatci ile karsi karsiyayiz hissini veriyor. Dogrusu cok kisisel bizi cok düsündüren bir eser.

Gülçin Aksoy

'Kış Bahçesi', 'Winter Garden', Entelasyon, 2011

Gözde İlkin

Vaadedilmiş topraklar:
-" Henüz tam adaptasyon sağlanamamıştır."

'The Promised Land'

2011

Yasemin Nur

"Örgütlü bir beklentiler kümesi"

2011

Machine-RAUM 2011 Choosing another Strategy (Videoist)

Introduction

Machine-RAUM 2011
Choosing another Strategy

On the 13. October Machine-RAUM will open its second international festival of video art and digital culture in Vejle. The intension behind the theme for 2011, Choosing another Strategy, is motivated by a wish for openness and new thinking, both as regards experimentation and taking on responsibility for a globalised future.

This theme expresses a wish for dialogue and democracy between artists and art works across social, ethnic, political and cultural strategies. The festival encompasses works that, in their different ways, demonstrate alternative ways to deal with everyday life and alternative ways to deal in the world. The special thing about art is that it is not bound by the obligations of journalism or documentation when it comes to contemporary issues, and therefore it is able to come up with new strategies. The works show this in different ways, in everything from conceptual videos, short fictive gimmicks to performative actions documented on video.

With the vision of seeking out alternative strategies Machine-RAUM presents a number of artists and art art curators from parts of the world that are currently undergoing enormous changes, and therefore have a need for dialogue and communication extending beyond the political. Thus the festival feels the pulse of the way in which art and artists act some of the world’s crisis areas. There will also be a showing of video works by European artists and art students from Denmark and Germany. In these countries the political situation is very different, but the relation between art and politics is still an issue.

It is the intention of Machine-RAUM to function as a platform and venue for artists working with video and digital culture. During the festival the exhibiting artists will present their works and through artist talks open up the possibility of discussion and the sharing of experiences. Students from art academies in Denmark and Germany will present their works and offer their proposals regarding a new generation’s way of working with digital media.

Machine-RAUM is a non-profit organisation. Machine-RAUM 2011, a festival for video art and digital culture, is organised by the association Machine-RAUM in collaboration with Vejle Art Museum, Spinderihallerne, Bryggen, Keller and Videoraum.  Supported by the Municipality of Vejle, the Danish Arts Council, Steen og Stroem, The Keller Center for Eksperimentende Kunst.

Directors and curators, Hanne Nielsen & Birgit Johnsen

Project coordinator, Lene Noer

Artists

Gülçin Aksoy (TR): “Untitled” (2008)

This work treats/mentions power relations. Parliament image is chosen as a sign of power. An ordinary person is trying to clean the propagator image on itself and on the other hand trying to clean the parliament image helplessly. At the end this effort turned into a bottom cleaning.

- "Untitled"

Cityscale Sıemens İstanbul

"Cityscale" / "Şehir Ölçeği"	06.09.2011

Siemens Sanat, 12. İstanbul Bienali paralel etkinlikler programı kapsamında gerçekleştirilen "Cityscale" / "Şehir Ölçeği" sergisinin açılışına sizleri davet etmekten mutluluk duyar.

Tarih: 13 Eylül 2011, Salı

Saat: 19:00

Yer: Siemens Sanat

Sanatçılar: Gülçin Aksoy, AtılKunst, Annegret Bleisteiner, Klaus vom Bruch, Carlotta Brunetti, Department für öffentliche Erscheinungen, Deniz Gül, Julia Lohmann, Suat Öğüt, Hülya Özdemir, Susanne Pittroff, Michaela Rotsch, Robert Stumpf, Yeni Anıt

Küratörler: Françoise Heitsch, Deniz Erbaş

Danışman Küratörler: Beral Madra, Dr. Cornelia Osswald Hoffmann

Gülçin Aksoy'un sergide yer alan işi:

'Tekzip 2', 2010,

Naylon, kırmızı bant.

Google' ın dediğine göre başbakanlık binası 1937 yılında Sedat Hakkı Eldem tarafından yapılmış. Anladığımız kadarı ile, bu binanın yapımı, Cumhuriyetin kuruluşundaki yabancı mimarlar yapımı binalardan sonra başlayan milli mimari akıma denk gelmiş. Sonrasında ‘Ulusal Mimari’ diye anılan , ilhamını eski sivil yapılardan alan bir düşünce ortaya çıkmış.. Böylece bu dönemdeki binalar daha sivil ve sade olmuşlar.

2010 aralık ayında, Göethe Enstitü, Ankara’da gerçekleştirilen ‘TekZİP’ sergisi kapsamında üretilen ‘Tekzip 2’ ile metaforik olarak, ihtişamın ve görkemin olmadığı (en azından dışında )bu binaya kat kat eklemeler yapılmıştır. Derme çatma beton yığınlarıymış gibi yapılan bu eklemeler , malzemenin yanıltıcılığı ile , şeffaf ve kırılgan , inşa halindeki ülke manzarasıdır. Sadelik çokluğa, her telden çalmaya dönüşmüştür. Burada amaçlanan tek başına çarpık kentleşme vs değildir. Manzara ile birlikte dönüşen fikriyattır. Kentleşme biçimimiz, kendi yaşamımıza yaklaşımımızın manzarasıdır. Modern TC nin, Modern Ankara dönemine ait bir kadraja , naylon ve aman ha! kırmızı bant ile eklenme, her an değişebilir bir eylem ortaya koymaya olanak vermesi nedeniyledir. Sanki bu yüzden , derme çatma bir çokluk, naylon duvarlarla çevrili bir an zevk alınan kış bahçeleri gibi ortaya çıkan manzaralarımız olur.

Gülçin Aksoy Temmuz 2011

"BOĞUCU KÜLTÜR (JEAN DUBUFFET'YE GÖNDERMEYLE) " VİDEO VE PERFORMANS SERGİSİ MALATYA'DA

Etiketler: 'Boğucu Kültür', Malatya Uluslararsı Kültür Buluşmaları Kapsamında

Küratörlüğünü Fırat Arapoğlu'nun yaptığı "Boğucu Kültür (Jean Dubuffet'ye Göndermeyle)" başlıklı video ve performanslardan oluşan bir seçki, 17 Eylül 2011 tarihinde, Malatya Silahtar Mustafa Paşa Kervansarayı'nda açılacak.

Battalgazi (Eski Malatya) ilçesindeki IV. Uluslararası Kervansaray Buluşması etkinliği kapsamında yer alan etkinlikte Ferhat Kamil Satıcı ve Serdar Yılmaz, Gülçin Aksoy, Mehmet Ali Boran, Mehmet Çeper, Itır Demir, İnsel İnal, Saliha Kasap, Ali İbrahim Öcal, Mehmet Öğüt, Suat Öğüt, Hülya Özdemir, Çağrı Saray ve Fatih Tan çalışmaları ile yer alacaklar.

Etkinlik kapsamında ayrıca 18 Eylül 2011 tarihinde, saat 15.00’te, "Dubuffet'nin boğucu kültür tespitinden hareketle günümüz sanatının sunduğu yapı ve/veya form nasıl açımlanabilir? "konulu bir panel düzenlenecek. Moderatörlüğünü Fırat Arapoğlu'nun yapacağı panele Erden Kosova ve Derya Yücel konuşmacı olarak katılacak.

Birçok resmi ve sivil kuruluşun desteklediği uluslararası etkinlik ve sergiye dair detaylar www.kervansaraybulusmasi.net isimli internet sitesinden takip edilebilir.

Boğucu Kültür (Jean Dubuffet'ye Göndermeyle)

Beden sosyolojisi kapsamında bazı araştırmacılar bedeni inşa edilen, şekillendirilen ve biçimlendirilen bir olgu olarak ele alırlar ve birey, aldığı eğitim ve bilgilendirmeler ile yüklenmektedir ki; bu bağlamda kültür, sanat ve bilim bu dönüştürmenin önemli alanlarındandır.

Bu bağlamda kültür ve sanat üzerinden kitlesel algıdaki bazı durumları tespit edebilmek mümkündür. Kültür –büyük harfle-, özellikle halka kabul ettirmek istediği yapılar için ilişkiselliğe dayalı bir sunumdan ziyade, sadece saygı duymaya dayalı edilgen bir yapı gösterir. Bundan dolayı da kültürel ya da sanatsal üretime bağlı olarak, halk sanatsal ve kültürel yaratılara (bilim de dahil olarak) dolaysız bir bağlılıkla değil, aksine sadece önünde saygınlıkla eğilerek girebilmiştir/girebilmektedir. Kültürün, zaten Frankfurt Okulu teorisyenlerinin ustaca adlandırdıkları gibi bir "kültür endüstrisi" içerisinde toplumun inşasında oynadığı rol azımsanabilir mi?

"Toplumun egemen maddi gücü olan sınıf, aynı zamanda entelektüel gücüdür. Maddi üretim araçlarını elinde bulunduran sınıf, aynı zamanda zihinsel üretim araçlarının denetimine de sahiptir" şeklinde Dubuffet2nin alıntıladığı önermeden hareketle geçmişin ve bugünün ürünlerine değer veren, onları koruma altına alan ve yayan ve bunu "kültür mirası" olarak imleyerek, seçkinci bir konuma yükselten kültürel kodlanmalar nasıl deşifre edilebilir? Yukarıda bahsedilen kültürün tepeden dayatmacı tutumu nasıl ters-yüz edilerek, ilişkiselliğe dayalı, iletişime dayalı bir kültürel-sanatsal tasarım sunulabilir? Ekseni bu şekilde tasarlanan bir etkinliğin (sergi, panel, sempozyum vb.) sonuçları, kültüre dair sanatçının, küratörün, kurumların ve hepsinden önemlisi sanatı alımlayan kitlelerin bakış açısına dair önemli ipuçları sunacaktır.

Gülçin Aksoy 'Anonim Kese Kağıdı Yapımı' performansından görüntüler

'EVvel Mekan içinde'

Etiketler: sergi/exhibition

"EVvel mekân içinde"

bir ev sergisi...

Bu sergi, bir eve dönüş, bir kendine yöneliştir. Evi tekrar gözden geçirmektir.

Gerçek öyküleri, gerçek zaman ve gerçek mekana en yakın yerinden yakalayabilme çabasıdır.

Ev’de olmaktan ziyade Ev’in kendisini yaşamaktır.

Kendi yan(ıl)sımasını bir aynada izlemekten çok başkasının öyküsünde kendine bir rol biçmektir. Belki de hiç yaşamadığı bir gerçekliği başka bir hikayede kendine mal edebilmektir.

Marx’tan alıntıyla “Toplumsal Aralık” oluşturmaktır.

Empatidir…

Küratör: Seçkin Aydın

"Once upon a time...a place"

a home exhibition...

This exhibition is an arrival to home and a rediscovery of one’s self. It is revising Home, once again. It is the effort of capturing the real stories as close to the real time and real space as possible.

Rather than being home, it is, in fact, living Home itself.

Instead of watching the reflection/ dillusion in the mirror, it is the action of taking a role in one’s story.
Or maybe it is the arrogation of an unlived reality in another story.
In Marx’s words, it is composing the “Social Space”.

It is an empathy… Curator: Seçkin Aydın

Sanatçılar/Artists:

Aşkın Adan, Gülçin Aksoy, Nancy Atakan, Samet Aydın, Hüsnü Dokak, Dilek Güneş, Aslı Işıksal, Gözde İlkin, Fatoş İrven, Uğur Orhan, Şefik Özcan, Necla Rüzgar, Menekşe Samancı, Barış Seyitvan, Özlem Tekdemir, Yasemin Nur Toksoy